هیچکس با من نیست !
مانده ام تا به چه اندیشه کنم ...
مانده ام در قفس تنهایی ...
در قفس میخوانم ...
چه غریبانه شبی ست ...
شب تنهایی من ...

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

تنهاشادي زندگيم اين است كه هيچ كس نميداند تاچه حدغمگينم
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
قول داده ام...

گاهـــــــی

هر از گاهـــــی

فانـــــوس یادت را

میان این کوچه های بی چراغ و بی چلچلـــــــه، روشن کنم

خیالت راحــــــت! من همان منـــــم؛

هنوز هم در این شبهای بی خواب و بی خاطـــــره

میان این کوچه های تاریک پرسه میزنم

اما به هیچ ستاره ی دیگری سلام نخواهــــــم کرد

گریــــه کن عزیزم اما نـه فـقــط واســـه خــــودت

واسـه اینـــکه نمیـــشه دیــــگه بیــــام تــــولـــد ت

گریـــه کـــن جـــداییـــها مـا رو رهــــا نمیــکـنــن

آدمــــا انــــگار بــرای مــا دعــــا نـمــی کــنـــــن

گریــــه کـن حـالا حـالا بایـد از هم جـــدا باشیــــم

بشــینیـــــم منتـــظــر معـجـــزه ی خــدا بـاشـیــــم

گریـــه کــن منــم دارم مثـــل تــو گریــه میــکنــم

بــه خــــدای آسمـــونــامــــون گلایـــه مــی کنـــم

گریــــه کـن واســه شــبایی که بـــدونٍ هم بودیـــم

تـنـــهایـی بــــرای ســـنگینــی غصه کـــم بودیـــم

گریــه کن سبک میشـی روزای خوب یــادت میـاد

گــرچـه تــو تقــویمامـون نیستـن اون روزا زیـــاد

گریــه کــن برای قولـی کــه بــهــش عمــل نـــشد

واســه مشــکلاتـی که ، بودش و هسـت و حل نشد

گریـــه کـن بـرای رویـایی که قسمـــت نـمی شـــه

یه شبــــم ســـَر خدا واســــه ما خلــــوت نــمی شه

گریه کن بـرای خوابـــــا که فقط یه خواب بـــودن

واســــه آرزوهامون کــــه همشون حبـــــاب بودن

گریــه کن واسه خوشی هایـــــی که نازل نمی شن

واســه اون دیـوونــــه ها که دیگه عاقل نـــمی شن

گریه کن چون اون روزامون دیگه تکرار نمی شه

دلامــون به سادگــی حـاضر بــه اقــرار نــمی شه

گریــه کن بـــذار تمــــام عقــده هات شســته بشــه

حــق داره آدم یه وقـــــتا از خودش خستـــه بشـــه

گریـــه کن واسه همه واســه خودت ، بــــرای من

توی بـــارونـــــی تـــرین ثـانیــــه حرفاتــو بـــزن

گریه کن تا آینه شـــه بــاز اون چشــــای روشنـت

واســـه مونـــدن لازمه ، فــــدای گریــــه کردنــت

دنـیــای مـــا انـدازه هـم نـیــست...

مـن عــاشـق بــــارون و گـیـتــارم...

مــن روز هـا تـا ظـهر مـی خـوابـم...

مـن هـر شـبـو تــا صـبـح بـیــدارم...

دنـیــای مـــا انـدازه هـم نـیــست...

مـن خـیـلی وقـتـا سـاکتم سردم...

وقتی که می روم تو خودم شاید....

پــایــیــز ســــال بــــعـد بــرگــردم...

دنـیــای مـــا انـدازه هـم نـیــست...

مـی بــوسـمـت امـا نـمــی مونـم...

تــو دائــم از آیـنـده مـی پــرســی...

مــن حــال فــردامــم نـمی دونــم...

تــو فـکر یـک آغوش مـحکم بــاش...

آغـوش ایـن دیـوونه محکم نیـست...

صـد بــار گـفـتـم بـــاز یــادت رفـت...

دنـیــای مـــا انـدازه هـم نـیــسـت..

عشق اول

میگن هیچ عشقی تو دنیا ، مثله عشق اولی نیست
میگذره یه عمری اما ، از خیالت رفتنی نیست
داغه عشقه هیچکی مثله ، اونکه پس میزنتت نیست
چقده تنهاشی وقتی ، هیچکسی هم قدمت نیست


چقده سخته بدونی ،اونکه میخوایش نمیمونه
که دلش یه جایه دیگست و همه وجودش ماله اونه
چقده برای اونکه ، جون میدی غریبه باشی
بگی میخوام با تو باشم ، بگه میخوام که نباشی

دل من تنها بود
دل من هرزه نبود
دل من عادت داشت
که بماند یکجا
به کجا؟
معلوم است به در خانه تو
دل من عادت داشت
که بماند انجا
پشت یک پرده تور
که تو هرروز ان را
به کناری بزنی
دل من ساکن دیوارودری
که تو هرروز ازان میگذری
دل من ساکن دستان بود
دل من گوشه یک باغچه بود
که تو هرروز به ان مینگری
دل من را دیدی؟
دل من ساکن کفشهای تو بود

دنیای رویایی

تــــو آزادی همـین حـــالا

بـــــرو دنــبال رویــاهات

منم دلخوش به این میشم

که دنیام پر شد از دنیات

خلاصه میشه ، هر روزم

به این دنیای رویایی

از این خوش باوری هایی

که حس میشه… همینجایی !

من اونقدر عاشقت هستم

که هر جایی بری باشم

تحمل کردنش سخته

ولی از هم … نمی پاشم !

تصور می کنم هستی

شبیه سایه رو دیوار

که با سوسوی چشم ِ من

می رقصونی شبو ، انگار !

کجا می ری… نمیدونم

ازت چیزی نمی پرسم

بذار تردید و شک ِ من

بمونه تا ابد ، مبهم !

قول داده ام...

گاهـــــــی

هر از گاهـــــی

فانـــــوس یادت را

میان این کوچه های بی چراغ و بی چلچلـــــــه، روشن کنم

خیالت راحــــــت! من همان منـــــم؛

هنوز هم در ین شبهای بی خواب و بی خاطـــــره

میان این کوچه های تاریک پرسه میزنم

اما به هیچ ستارهی دیگری سلام نخواهــــــم کرد

مرا از این که میبینی پریشان تر چه می خواهی
از این آتش به جز یک مشت خاکستر چه می خواهی
من از اوج نگاه تو به زیر پایت افتادم
بیا این اوج و این پرواز و این باور چه می خواهی
مرا بیخود به باران میبری با مستیه چشمت
بیا این چشمها این گونه های تر چه می خواهی
برای ادعای عشق اگر این سینه کافی نیست
بیا این تیغ و این شمشیر و این هم سر چه می خواهی
من آن فرهاد مسکینم که کوه بهر تو کندم
بگو شیرین ترین رو یا بگو دیگر چه می خواهی
تمام این غزل با خون رگهایم نثارت باد
بگو دیگر عزیز من بگو دیگر چه می خواهی

زندگی ادامه داره

حتی وقتی ما نباشیم

اگه آشنا بمونیم

یا مث غریبه ها شیم

زندگی همینه جونم

گاهی همرنگ خزونه

با حقیقت جون می گیره

گاهی هم رنگین کمونه

گاهی هم مثل یه ماهی

توی یک تنگ طلایی

آره رسم دنیا اینه

چه بخواهی چه نخواهی

دلم گرفت از این روزاااا

از این روزاااای بی نشون

از این همه در به دری

از گردش چرخ زمون

دلم گرفت از آدماااااا

از آدمااااای مهربون

از این مترسک های پست

از همدل های هم زبون

تو هم که بی صدااا شدی

آهاااای خدای آسمون

آهاااای خدای عاشقااااااا....

تویی فقط دلخوشی مون

آاااره دلم خیلی پر

از غصه های رنگارنگ

از جمله ی دوستت دارم

دروغ های خیلی قشنگ

دلم گرفت از این روزاااا

از آدماااای مهربون

از تو که با ما نبودی

از اون خداااای آسمون

همیشه یک قدم از من جلو تر بودی
قصد رفتن که کردم،
تو از دورها برایم دست تکان میدادی

///////////////////////////////////////////////////

آنـــــــــ ــــــکه رفت.....

به حرمــــــ ـــت آنچه با خود برد دیگر حقـ ـ ـ بازگشتـــ ندارد....

رفتـــــــ ـــ ـــــنش مردانهــ نبود!!

لااقلـ ـ مـــــ ــــ ــ ــ ـــرد باشد و برنگـــــــ ــــ ــــــردد...!!!

//////////////////////////////////////////////////////

میدونی بدترین درد تنهایی کجاشه ؟؟؟
انکارش .........

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

عاشق که می شوی


نگران خودت نباش

شب های باقیمانده ی عمرت

به این سادگی ها

صبح نخواهند شد..

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

غصه نـخـــورکنـار امده ام با نـبــودنت

خیلـی که دلـــم میـــگیرد

گریه میکنــــــم..

//////////////////////////////////////////////////////////////

تمـــام تردیـــد من

از اهنگ های نابلد توست

کمی دوســـت داشتن را تمــرین کن..

//////////////////////////////////////////////////////////

قصه های دلتنگیم را می نویسم و لایک می کنند !
دنیای غریبیست
مردم دلتنگی دیگران را دوست دارند...

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

آرزوی هر روزم شده
تمام شدن امروزم...

///////////////////////////////////////////////////////
عزیز ِ دلم
هنوز وقتـے آسمان ِ دلمـــ ابریست
لمس ِسبك ِ دستان ِ مهربانت را روے ِ مو هایمــ حس مـےكنمـــ
...
تو هنوز با تمام ِ نبودنت
تنها پناهگاه ِ من از این آدمهایـے ...

///////////////////////////////////////////////////////////////////

من چرک نويس احساسات تو نيستم !
"دوستت دارم" هايت را جاي ديگري تمرين کن ...!

گذشته ای که گره خورده است با حالم

چو سایه میدود اینروزها به دنبالم

تو نیستی که ببینی تمام شب بغضم

چگونه میچکد از چشمهای سیالم

بگو به چشم تو کی میرسم بهار غریب ؟

مگر هنوز برای رسیدنت کالم ؟

دلم گرفته از این آسمان بی پرواز

مرا ببر به هوائی که گل کند بالم

حضورت مثل یه رویاس
که تو شبهام پیدا شد
از این دلهره میفهمم،
که راهت سمت من واشد …
یه جوری عاشقم انگار،
تو بی همتایی از خوبی
چه حسی داری از اینکه،
میون قلبم آشوبی…؟!
لبات و گرم می بوسم
دلم بیتاب میلرزه،
تمومه حسم از عشقت
تو اون ثانیه، بی مرزه…
تا از دستات وا میشم،
همش دلشوره میگیرم
یه روز آخر تو آغوشت ،
اگه قسمت شه میمیرم…
همیشه از تو میفهمم
خدا با من چقد خوبه
از اینکه عشق تو یک عمر
داره تو سینه میکوبه…

سالها رفت و هنوز

یک نفر نیست بپرسد از من

که تو از پنجره ی عشق چه ها می خواهی؟

صبح تا نیمه ی شب منتظری

همه جا می نگری

گاه با ماه سخن می گویی

گاه با رهگذران،خبر گمشده ای می جویی

راستی گمشده ات کیست؟

کجاست؟

صدفی در دریا است؟

نوری از روزنه فرداهاست

یا خدایی است که از روز ازل ناپیداست...؟

پیله ی خود تا گشودم بال پروازم بسوخت

در بهار سینه ام سودای آوازم بسوخت

بشنو از نی!آشنا، نالیدن جانسوز را

در دل شبهای تیره ماه دمسازم بسوخت

خوشدلی کردم برای پر کشیدن سوی دوست

در سفر ویران شدم حرف سرآغازم بسوخت

بس که همچون باد سرگردان کوی و برزنم

در میان لحظه ها جان سرافرازم بسوخت

دیده ام محو تماشای وجود عشق بود

ای دریغا چشمهای مست و غمازم بسوخت

من که بودم راوی دلدادگان باغ شب

در سکوت بی کران افسانه پردازم بسوخت

سِرٌ دل را با که گویم در سرای بی کسی

درتن بی روح شبها شمع همرازم بسوخت

درد دلهای نگارین همدمی خواهد چو آب

از غم تنهایی من اشک بی سازم بسوخت

گاه نوشت

تا به حال کسی را ...
به اندازه ای دوست داشته ای ...
که نخواهی خوابش را بیاشوبی با صدای نفس؟!!

*************************************************************

مسافر، مسافر است
وقت استقبال هم می دانی
که یک روز باید بدرقه اش کنی ...
دل نبند ...

****************************************************************

خیال نکن
اگر برای کسی
تمام شدی
امیدی هست
خورشید از آنجا که غروب می کند

طلوع نمی کند

****************************************

چه زيباست
بخاطر تو زيستن
چه تلخ و غم انگيز است
دور از تو بودن
ايكاش ميدانستي بدون تو

زندگي چه ناشكيباست

*******************************************************

مهم نیست که آخر ِ دنیاست خانه ات ،
مهم من و این قدم هاست !
که تا به تو نرسد ،
آرام نمی گیرد !

**************************************************************

از این پس تصمیم گرفتم
جاده ی دلم را تر کنم
تا هر کس از آن رد شد

خاک بلند نشود

*******************************************************

اگر دنيا به ما خنديد...
با من....
اگر کوتاهي از من بود....
با من....
اگر اندوه با من بود....
با من....
اگر من بودم و غم بود....
با من
اگر من رفتم و غم رفت
با تو ....
تنها مي روم که تنهايي تنها نماند....

خدا

پيش از اينها فکر مي کردم که خدا 

 خانه اي دارد کنار ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتي از الماس خشتي از طلا

پايه هاي برجش از عاج و بلور

بر سر تختي نشسته با غرور

ماه برف کوچمي از تاج او 

 هر ستاره، پولکي از تاج او

اطلس پيراهن او، آسمان

نقش روي دامن او، کهکشان 

 رعدو برق شب، طنين خنده اش

سيل و طوقان، نعره توفنده اش

دکمه ي پيراهن او، آفتاب

برق تيغ خنجر او مهتاب

 هيچ کس از جاي او آگاه نيست

هيچ کس را در حضورش راه نيست

بيش از اينها خاطرم دلگير بود 

 از خدا در ذهنم اين تصوير بود

آن خدا بي رحم بود و خشمگين

خانه اش در آسمان، دور از زمين

بود، اما در ميان ما نبود

مهربان و ساده و زيبا نبود

در دل او دوست جايي نداشت

مهرباني هيچ معنايي نداشت

هر چه مي پرسيدم، از خود، از خدا 

 از زمين، از آسمان، از ابرها

زود مي گفتند: اين کار خداست

پرس وجو از کار او کاري خداست

هرچه مي پرسي، جوابش آتش است

آب اگر خوردي، عذايش آتش است

تا ببندي چشم، کورت مي کند

 تا شدي نزديک، دورت مي کند

کج گشودي دست، سنگت مي کند

کج نهادي پاي، لنگت مي کند 

با همين قصه، دلم مشغول بود 

خواب هايم خواب ديو و غول بود

خواب مي ديدم که غرق آتشم

در دهان اژدهاي سرکشم

در دهان اژدهاي خشمگين

بر سرم باران گرز آتشين

محو مي شد نعرهايم، بي صدا

در طنين خنده اي خشم خدا

نيت من، در نماز و در دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه مي کردم، همه از ترس بود

مثل از بر کردن يک درس بود 

مثل تمرين حساب و هندسه

مثل تنبيه مدير مدرسه

تلخ، مثل خنده اي بي حوصله 

سخت، مثل حل صدها مسئله

مثل تکليف رياضي سخت بود

مثل صرف فعل ماضي سخت بود

تا که يک شب دست در دست پدر

 راه افتادم به قصد يک سفر

در ميان راه، در يک روستا

خانه اي ديدم، خوب و آشنا

زود پرسيدم: پدر، اينجا کجاست؟

گفت اينجا خانه ي خوب خداست

گفت: اينجا مي شود يک لحظه ماند

 گوشه اي خلوت، نماز ساده خواند

 با وضويي، دست و رويي تازه کرد

با دل خود، گفتگويي تازه کرد 

 گفتمش، پس آن خداي خشمگين

خانه اش اينجاست؟ اينجا، در زمين؟

گفت: آري، خانه اي او بي رياست

فرش هايش از گليم و بورياست

مهربان و ساده و بي کينه است

مثل نوري در دل آيينه است

عادت او نيست خشم و دشمني

نام او نور و نشانش روشني

خشم نامي از نشاني هاي اوست

حالتي از مهرباني هاي اوست

قهر او از آشتي، شيرين تر است

مثل قهر مادر مهربان است

دوستي را دوست، معني مي دهد

قهر هم با دوست معني مي دهد

هيچکس با دشمن خود، قهر نيست

قهر او هم نشان دوستي ست

تازه فهميدم خدايم، اين خداست 

 اين خداي مهربان و آشناست

دوستي، از من به من نزديکتر

آن خداي پيش از اين را باد برد

نام او را هم دلم از ياد برد

 آن خدا مثل خواب و خيال بود

چون حبابي، نقش روي آب بود

مي توانم بعد از اين، با اين خدا

دوست باشم، دوست، پاک و بي ريا

سفره ي دل را برايش باز کنم

مي توان درباره ي گل حرف زد

صاف و ساده، مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مقل باران راز گفت

 با دو قطره، صد هزاران راز گفت

مي توان با او صميمي حرف زد

مثل باران قديمي حرف زد

مي توان تصنيفي از پرواز خواند

با الفباي سکوت آواز خواند

مي توان مثل علف ها حرف زد

با زباني بي الفبا حرف زد

مي توان درباره ي هر چيز گفت

مي توان شعري خيال انگيز گفت

مثل اين شعر روان و آشنا:

پيش از اينها فکر مي کردم خدا

چرت و پرت

اگر امشب هم از حوالی دلم گذشتی

آهسته رد شو

غم را با هزار بدبختی خوابانده ام . . .

/////////////////////////////////////////

چشم مستی که تو داری به خدا زنجیر است

هر که پا بند تو شد ، تا به قیامت گیر است . . .

//////////////////////////////////////////////////////

کوچه علی‌ چپ قشنگترین کوچه ی دنیاست

وقتی‌ در حساس‌ترین نقطه ی رابطه می پیچی به آن . . . !

////////////////////////////////////////////////////////

ثانیه ها با گذشتن خود تنها یک چیز را به من می فهمانند

آن هم طولانی شدن غم ندیدنت . . .

//////////////////////////////////////////////////////////

آدم‌ها شما را به خدا

اگر قصد عاشقی دارید

عاشق همان شوید که هست

نه عاشق بتی که قرار است از او بسازید . . .

///////////////////////////////////////////////

بیا “خر” هایت را بگیر

دیگر توان عبور دادن آن ها را از پل ندارم

وقتی می دانم که در آخر مثل همیشه خواهی گفت

“ما به درد هم نمی خوریم” . . .

//////////////////////////////////////////////////////////

بنگر که بزرگترین آرزوی من چه کم حرف است . . .

“تو . . . “

//////////////////////////////////////////////////////////

عیبی ندارد،باز هم خودت را بزن به آن راه!

خودت را که به آن راه می زنی

میخواهم تمام راه های دنیا خراب شود !

//////////////////////////////////////////////////////////

دست به صورتم نزن

می ترسم بیفتد..

نقاب خندانی که بر چهره دارم! و بعد ..

سیل اشک هایم تو را با خود ببرد ..

و باز ..

من بمانم و تنهایی . . .