ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺩﻟﺖﭼﻨﺎﻥ ﻫﻮﺍﯼ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩﻛﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﯼ
ﻭﺧﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﻫﺮﻓﻜﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯﺯﻳﺮ ﺁﻭﺍﺯﯼ ﺑﺰﻧﯽﻛﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺸﺪ...ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻤﺶ ...ﻳﮏ ﺭﻭﺯﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰﺍﺷﮏﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺟﺎﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭﺩﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮎ ﻛﺮﺩﻧﺶﺍﺯ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖﺳﺒﻘﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖﻛﻪ
ﺩﻟﺘﻨﮕﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﻯ .ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪ ﻭﺑﺨﻮﺍﺏﺗﻮ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻯﺯﻭﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻛﺮﺩ ...
صدای قدم هایت رادوست دارمرویا دارد ... فکر دارددر امتداد این
قدم هامنی می بینمکه با تو پیر شده...خوشبخت
شدهو چشمانت را دوست داردکاش که رویا کافی بودشاید از کنارمآرامتر
می گذشتی
سخت افسوس می خورم
برای تمام روزهایی
که بی تو
..
گذشتند
و
تمام شب هایی...
که با تو ..
نمی گذرند!
می بینی دلبرم؟
هنوز
رویایت تمام زندگی من است!
من زخــــم های بی نظیری به تــــن دارم ،
اما تو مهربان ترینشان
بودی ،
عمیـــــق ترینشان ،
...
عزیـــزترینشان !
بعد از تو آدم
ها...
تنها خراش های کوچکی بودند بر پوستم
که هیچ کدامشان
به
پای تو نرسیدند...
آغوش تو ؛مترادف امنیت است.آغوش توترس های مرا می
بلعد.آغوش تویعنی پایان سر درد ها ؛یعنی آغاز عاشقانه ترین رخوت
هاآغوش تو یعنی “من” خوبم !بلند نشوی بروی یک وقت !...بغلم
کن…من از بازگشتِ بی هوای ترس هامی ترسم.
برو
از اينجا برو
فقط يک بار برگرد و
نگاهم کن
کوتاه
اگر توانستی باز هم برو
.
تـــــو رابه تمــــامی فــــراموش کرده ام !مگــــر
چشمــــهایت راکهتــــــمام تو بــــود !!!...
گاهی سر
می چرخانم و به گذشته نگاه میکنمچقدر خستگی پشت سرم جا مانده …
خیالتآنقَدَر دور و برم ریخته استکه هر طرف می
چرخم...می خورم به تو
سرد است …
نیمکتی تنها در پارک نشسته است ،
من تنها بر نیمکت و تو تنها در من …
میبینی ؟ چه در همیم و تنها ؟
یه روزایی واسه خودم کسی بودم نه اینکه فک کنی خودشیفتم ها نه واسه این میگم کسی بودم که وقتی صدام میزد و میگفتم جونم حس میکرد خوشبخت ترین آدم زمینه خودش بهم گفت تو همه چیزمی بدون تو نمیتونم واسه اینه که میگم واسه خودم کسی بودم ولی حالا.......من گم شدم